Het is fijn wonen in Poortugaal Terug naar overzicht

Poortugaal: Dorps, maar niet klef..


Ze kennen hun buren bij naam. Poortugaalers weten vaak nog wel wat meer van hun straatgenoten. Een kop koffie drinken, de boodschappen doen, mee-eten, het kan allemaal in het dorp onder de rook van Rotterdam: 'Maar we lopen de deur niet bij elkaar plat.'


Welkom, welcome, welkom! Een tuin in de Poortugaalse wijk Valckesteyn is niet compleet zonder een welkomstbord. Met beschilderde dakpannen, teksten op gevlochten harten naast de deur én met houten letters in het raam wordt iedereen van alle kanten warm onthaald.


Het welkomstbordje was een van de eerste daden van Joyce Kok (27) toen ze bij haar vriend introk. De boodschap 'you're welcome' maakt het bistro-setje samen met een mandje bloeiende heide compleet. 'Gewoon gezellig. Toen ik hetzelfde bordje een paar huizen verderop ook zag staan, dacht ik eerst dat ze de mijne gestolen hadden. Ik ben kennelijk niet de enige die het leuk vind staan.'

Poortugaalers waarderen hun woonplaats in het Grote Buurtonderzoek van het AD met een 8,1, een van de hoogste cijfers voor in de regio. Het Midden-Delflandse  dorp Maasland scoort nog ietsjes hoger, maar in het Rotterdamse is Poortugaal een oase van tevredenheid.

Poortugaalers  gaan opvallend goed met hun dorpsgenoten om. 85 procent kent zijn buren bij de voornaam. De omgang met elkaar gaat vaak veel verder. De buurman van Dinie van Leeuwen eet geregeld mee. Hij woont alleen en een extra maaltijd is zo gemaakt, redeneert de geboren Schiedamse: 'En hij is weer heel handig met computers, dat komt ons weer goed van pas.'

Van Leeuwen (61) viel niet eens zo zeer voor het dorp rustiek gelegen aan de Oude Maas onder de rook van Rotterdam, maar voor het huis. Vijftien jaar geleden wilden zij en haar man na jaren huren in Capelle aan den IJssel, nu eens een koopwoning hebben. Ze viel voor het ontwerp, de nabijheid van het metrostation gaf de doorslag. Ze heeft nooit getwijfeld. De fijne buurt is een meevaller. 'Als er iets is, weten we elkaar te vinden.'

Startkabels
Alsof hij de betrokkenheid in de buurt wil onderstrepen, komt net op dat moment een buurman startkabels terugbrengen, die hij even daarvoor van Van Leeuwen heeft geleend. 'Ik zag zijn lampen vannacht branden, maar durfde op dat tijdstip niet meer aan te bellen. Gelukkig kan ik hem zo toch helpen.'

Met alle liefde geeft Van Leeuwen plantjes water bij vakantiegangers of haalt ze even een boodschap voor een van haar buren. Van de buurtbarbecue is ze dan weer niet zo. Daar houden ze gelukkig geen van allen van in haar straat. 'We hoeven echt niet de deur bij elkaar plat te lopen. Zoals het nu is, is het goed.'

Ook al zo tevreden is Gommert Groeneveld (67) in het 'oude dorp' van Poortugaal. Uit zijn hoofd somt hij achter elkaar op wie waar woont in zijn buurtje aan de Waalstraat.

Zijn burenopsomming telt opvallend veel alleenstaande vrouwen en die weten de gepensioneerde koelcontainermonteur Gommert allemaal te vinden voor het ophangen van schilderijen of het plaatsen van een schutting. 'Ik doe dat graag,  als het maar geen verplichting wordt.'

Ruim dertig jaar resideert hij in de Waalstraat met  zijn Anneke (64). Toen waren ze het jonge stel: 'Buren klaagden dat we te laat naar bed gingen of teveel herrie maakten,' herinnert Gommert zich nog goed de entree in het buurtje vlakbij het historische centrum: 'We kwamen hier wonen omdat ons vorige huisje in Poortugaal echt te klein was geworden voor ons met onze twee meiden. Dat was ook een leuk buurtje, hoor. Als de huisjes niet zo klein waren, zouden we daar zijn gebleven. Met alle buren van toen hebben we nog contact. Ze zijn allemaal in Poortugaal blijven wonen. Alleen eentje is overleden.'

De tijden dat Gommert en Anneke met hun jeugdige levenswandel de wrevel van de Waalstraat op hun hals haalden, liggen alweer decennia achter ze. Ze zijn opa en oma en behoren tot de oudsten: 'Met iedereen in de straat gaan we leuk om. We passen op elkaars huizen in vakantietijd. Af en toe wordt er koffie gedronken, maar we lopen de deur niet bij elkaar plat.'

Stilte
Gommert, geboren in de Poortugaalse polder, moest wennen aan het vele verkeer in het dorp. Zijn vrouw Anneke woonde eerder in Vlaardingen en Hoogvliet en had juist moeite met de stilte. Nu zijn ze vastbesloten om oud te worden in de Waalstraat. 'Zolang ik de trap nog op kan, blijf ik hier.'

De buren hoeven hem dan niet naar boven en beneden te helpen, bezweert hij. 'Af en toe buren helpen die ziek zijn, doe ik graag, maar niet elke dag. Het moet geen verplichting worden. Ik maak wel eens grappen dat wij straks als wij oud zijn in de garage van mijn dochter trekken. Ik moet er niet aan denken.'

Gommert vervolgt serieus: 'Wij gaan het niet meemaken, maar de zorgvoorzieningen worden minder en ik ben wel bang dat dit wel de toekomst kan zijn van de generatie van mijn dochters.' Zijn dochters wonen allebei in de buurt, in Poortugaal en Hoogvliet. 'Als de kinderen oppas nodig hebben, zijn wij in de buurt.'

Het mag geen verplichting worden, benadrukt Gommert opnieuw. 'Ik bepaal graag zelf hoe mijn dagen eruit ziet.'


 Bron: Ad.nl, artikel van 14 oktober 2014

NVM nieuws

© 2003-2018 Bakker & Berkman NVM Makelaars & Taxateurs B.V.
Alle rechten voorbehouden. Algemene Voorwaarden | Privacy verklaring
Website door OGonline